Fenomen selfie tj. sebić osvojio je dobar deo planete, a po svemu sudeći nije zaobišao ni naše podneblje. Ipak, ukoliko kujete tajne planove protiv Sjedinjenih Američkih Država i volite da fotkate selfije, samo ćete olakšati posao Nacionalnoj sigurnosnoj agenciji (NSA) koja bi upravo vaš sebić mogla da provuče kroz softver za prepoznavanje lica, a koja to radi već od 2011. godine.
Fenomen selfie tj. sebić osvojio je dobar deo planete, a po svemu sudeći nije zaobišao ni naše podneblje. Ipak, ukoliko kujete tajne planove protiv Sjedinjenih Američkih Država i volite da fotkate selfije, samo ćete olakšati posao Nacionalnoj sigurnosnoj agenciji (NSA) koja bi upravo vaš sebić mogla da provuče kroz softver za prepoznavanje lica, a koja to radi već od 2011. godine.
Kako prenosi TechCrunch, uvidom u dokumenta iz 2011. do kojih je došao New York Times, a koje je objavio Edward Snowden, jasno se vidi da je upotreba programa za prepoznavanje lice znatno porasla u Obaminoj administraciji, direktno se podudarajući sa fenomenom koji je svoje mesto dobio i u Oksforsdkom rečniku prethodne godine.
Dokumenta otkrivaju da se NSA okrenula novim softverskim rešenjima koja bi efikasno mogla da procesuiraju “poplavu” novih podataka koji su danas sastavni deo društvenih mreža i interpersonalne komunikacije kao što su email, chat i videopozivi. Kako se navodi, zvaničnici ove agencije verovali su još 2011. da bi pretraga selfie fotografija mogla da uvede revoluciju u način na koji NSA prikuplja podatke o potencijalnim pretnjama.
New York Times iznosi i činjenicu da prema dokumentaciji, Nacionalna Sigurnosna Agencija presretne nekoliko miliona fotografija na dnevnom nivou uključujući i 55.000 kvalitetnih fotografija spremnih za upotrebu i skeniranje. NSA opisuje softver za prepoznavanje lica kao ogroman i neiskorišćen potencijal kada je praćenje meta tj. pretnji u pitanju.
Saradnja sa Googleom?
Pored programa koji su razvijeni unutar same agencije, dokumenti ukazuju i na upotrebu komercijalnih softvera. Jedan od njih je i PittPatt – kompanija u vlasništvu Googlea. Sve ovo dodatno ukazuje na (pre)blizak odnos koji je ovaj tehnološki gigant gajio sa agencijom, a koji je od tada, prema rečima Erica Schmidta, znatno promenjen.
I dok je na prostoru Sjedinjenih Američkih Država nešto teže doći do zloupotrebe ovakve tehnologije (prvenstveno zbog obaveze upotrebe sudskih naloga), državljani drugih država, a pogotovo onih sa poznatom istorijom negovanja anti-zapadnjačkih običaja, mogli bi se naći u dodatnoj neprilici.
Tamo gde je agencija mogla da priskuškuje pozive i “nadgleda” komunikaciju velikog broja korisnika, sada sa lakoćom može da poveže te iste pozive i email konverzacije sa ogromnom bazom fotografija koja se nalazi na servisima poput Facebooka ili Instagrama. Zabrinjavajuće, zar ne?